Misc Thoughts



Published: March 27, 2010
In 1981, Israel destroyed Iraq’s nuclear reactor at Osirak, declaring it could not live with the chance the country would get a nuclear weapons capability. In 2007, it wiped out a North Korean-built reactor in Syria. And the next year, the Israelis secretly asked the Bush administration for the equipment and overflight rights they might need some day to strike Iran’s much better-hidden, better-defended nuclear sites.

They were turned down, but the request added urgency to the question: Would Israel take the risk of a strike? And if so, what would follow?

Now that parlor game question has turned into more formal war games simulations. The government’s own simulations are classified, but the Saban Center for Middle East Policy at the Brookings Institution created its own in December. The results were provocative enough that a summary of them has circulated among top American government and military officials and in many foreign capitals.

A caution: Simulations compress time and often oversimplify events. Often they underestimate the risk of error — for example, that by using faulty intelligence leaders can misinterpret a random act as part of a pattern of aggression. In this case, the actions of the American and Israeli teams seemed fairly plausible; the players knew the bureaucracy and politics of both countries well. Predicting Iran’s moves was another matter, since little is known about its decision-making process. —DAVID E. SANGER


Without telling the U.S. in advance, Israel strikes at six of Iran’s most critical nuclear facilities, using a refueling base hastily set up in the Saudi Arabian desert without Saudi knowledge. (It is unclear to the Iranians if the Saudis were active participants or not.)

Already-tense relations between the White House and Israel worsen rapidly, but the lack of advance notice allows Washington to say truthfully that it had not condoned the attack.


In a series of angry exchanges, the U.S. demands that Israel cease its attacks, though some in Washington view the moment as an opportunity to further weaken the Iranian government, particularly the Islamic Revolutionary Guard Corps.

Telling Israel it has made a mess, Washington essentially instructs the country to sit in a corner while the United States tries to clean things up.


Even while calling for restraint on all sides, the U.S. deploys more Patriot antimissile batteries and Aegis cruisers around the region, as a warning to Iran not to retaliate. Even so, some White House advisers warn against being sucked into the conflict, believing that Israel’s real strategy is to lure America into finishing the job with additional attacks on the damaged Iranian facilities.


Despite warnings, Iran fires missiles at Israel, including its nuclear weapons complex at Dimona, but damage and casualties are minimal. Meanwhile, two of Iran’s proxies, Hezbollah and Hamas, launch attacks in Israel and fire rockets into the country.

Believing it already has achieved its main goal of setting back the nuclear program by years, Israel barely responds.


Iran, while wounded, sees long-term opportunities to unify its people – and to roll over its opposition parties – on nationalistic grounds. Its strategy is to mount low-level attacks on Israel while portraying the United States as a paper tiger – unable to control its ally and unwilling to respond to Iran.

Convinced that the Saudis had colluded with the Israelis, and emboldened by the measured initial American position, Iran fires missiles at the Saudi oil export processing center at Abqaiq, and tries to incite Shiite Muslims in eastern Saudi Arabia to attack the Saudi regime.

Iran also conducts terror attacks against European targets, in hopes that governments there will turn on Israel and the United States.


After a meeting of its divided leadership, Iran decides against directly attacking any American targets – to avoid an all-out American response.


Though Iran’s retaliation against Israel causes only modest damage, critics in the Israeli media say the country’s leaders, by failing to respond to every attack, have weakened the credibility of the nation’s deterrence. Hezbollah fires up to 100 rockets a day into northern Israel, with some aimed at Haifa and Tel Aviv.

The Israeli economy comes to a virtual halt, and Israeli officials, urging American intervention, complain that one-third of the country’s population is living in shelters. Hundreds of thousands flee Haifa and Tel Aviv.


Israel finally wins American acquiescence to retaliate against Hezbollah. It orders a 48-hour campaign by air and special forces against Lebanon and begins to prepare a much larger air and ground operation.


Knowing that its ultimate weapon is its ability to send oil prices sky high, Iran decides to attack Dhahran, Saudi Arabia, an oil industry center, with conventional missiles and begins mining the Strait of Hormuz.

A Panamanian-registered, Americanowned tanker and an American minesweeper are severely damaged. The price of oil spikes, though temporarily.


Unable to sit on the sidelines while oil supplies and American forces are threatened, Washington begins a massive military reinforcement of the Gulf region.


The game ends eight days after the initial Israeli strike. But it is clear the United States was leaning toward destroying all Iranian air, ground and sea targets in and around the Strait of Hormuz, and that Iran’s forces were about to suffer a significant defeat. Debate breaks out over how much of Iran’s nuclear program was truly crippled, and whether the country had secret backup facilities that could be running in just a year or two.


1. By attacking without Washington’s advance knowledge, Israel had the benefits of surprise and momentum – not only over the Iranians, but over its American allies – and for the first day or two, ran circles around White House crisis managers.

2. The battle quickly sucked in the whole region – and Washington. Arab leaders who might have quietly applauded an attack against Iran had to worry about the reaction in their streets. The war shifted to defending Saudi oil facilities, and Iran’s use of proxies meant that other regional players quickly became involved.

3. You can bomb facilities, but you can’t bomb knowledge. Iran had not only scattered its facilities, but had also scattered its scientific and engineering leadership, in hopes of rebuilding after an attack.

4. No one won, and the United States and Israel measured success differently. In Washington, officials believed setting the Iranian program back only a few years was not worth the huge cost. In Israel, even a few years delay seemed worth the cost, and the Israelis argued that it could further undercut a fragile regime and perhaps speed its demise. Most of the Americans thought that was a pipe dream. —D.E.S.

Illustrations by Alicia Cheng and Sarah Gephart, Mgmt. Design.



Mahmut Özkan – Sızıntı

İnsanoğlunun en kompleks ve en az bilinen organı ve bütün duyularımızın merkezi olan, beynimiz üzerinde yapılan araştırmalar her geçen gün hızlı bir şekilde artmaktadır. Organik maddelerin, tesadüflere imkan vermeyecek bir komplekslik içinde müthiş bir dizayna bağlı olarak, ilim ve kudreti gösterdiği bu organımızın yaratılışındaki sırların büyüklüğü hakkında, bilim adamları arasında ittifak vardır. Beynin hangi bölgesinin hangi faaliyetlerle alakalı olduğunu belirlemek için yapılan araştırma ve gözlemlerden anlaşıldığı kadarıyla, beynimizin belirli bölgelerinin hususi vazifelere göre hazırlanmış olduğu fark edilse bile, birçok merkez çok kompleks ve özel yollarla birbiri ile irtibatlandırılmıştır. Dolayısıyla bir hayal, bir koku veya görüntü ile beynin ilgili merkezi yanında birçok dolaylı merke-zinde bilemediğimiz tesirler açığa çıkmaktadır. Beynimizi teşkil eden hücreler (neuron) arasındaki haberleşme ve diyaloglar, bu hücrelerde üretilen elektrik akımları vasıtasıyla yürütülmektedir.

Bazen yollarda, düşmüş, çırpınan ve kafasını yere vuran veya ağzı köpürürek yarı baygın halde yatan insanlar görürüz. Bu kişilerin başına toplananlar da hastanın ellerini oğuşturur veya soğan koklatırlar, kendini yaralamaması için kafasını tutarlar. Üzülerek seyrettiğimiz bu manzara, çoğumuzun bildiği gibi sara veya tıp tabiriyle epilepsi hastalığıdır. Beynin elektrik faaliyetlerini ayarlayıcı bir sistem üzerinde yapılan çalışmalarla inşa-allah, bundan sonra sara krizlerini önleme imkanı sağlanacak gibi görünüyor. Hiçbir ilacın önüne geçemediği bu korkunç hastalıktan muzdarip insanlar için büyük bir umut doğdu.

Medyanın çok güncelleştirdiği Parkinson veya Alz-heimer hastalıklarının ötesinde, sara hastalığı, dünyada en yaygın nörolojik (sinir sistemine ait) rahatsızlıktır. Hatta, hastahanelerin nöroloji servislerinde başlıca kabul sebebi niteliği taşımaktadır.

Bu hastalıktan dünyada 50 milyon kişinin muzdarip olduğu tahmin edilmektedir. Gelişmiş ülkelerde, toplam nüfusun % 0,5-1’ine zarar verdiği sanılıyor. Sara hastalığı ile savaşan Amerikalı bir kurum, her sene 125.000 yeni sara vakası teşhis etmektedir. Fransa için bu rakam 400.000-500.000 arasında değişmektedir. Sara hastalığına karşı ilaç yapımı, bu hastalığa tesirli ilaçların sayısının bir elin parmakları kadar olması sebebiyle zaten çok sınırlıdır. Ayrıca mevcut bazı ilaçların kısmi tesirlerinin de her zaman ilmi olarak açıklanamadığını da hatırlatmak gerekir!

Sessiz Kalma Tercihi

Bugünlerde Fransa’da, tedaviye cevap vermeyen hastaların sara nöbetlerini iyileştirme kapasitesi ispatlanmış bir cihaz geliştirilmiş bulunmaktadır. Söz konusu cihaz, sara nöbetlerinin temelinde bulunan ve beynin bazı bölümlerinin yaydığı akımın boşalmalarını kontrol eden elektrik uyaranlarını, uygun aralıklı bir tempo ile beyne gönderir.

Kalp üzerinde bulunan ve kalbin otomatik atımlarını uyaran merkez gibi, beynin de çalışma hızını ayarlayan “pacemaker” (otomatik düzenleme merkezi), bu cihazla kontrol altında tutulmaktadır. Bu yeni icatla yapılan tedavi, sara hastalığının ilaç yoluyla tedavilerinden daha fazla pahalı değildir.

Sara hastalığı hakkında sürdürülen sessiz kalma durumunun sebebi, günümüzde sahalarında çok ender bulunan uzmanlaşmış si-nirbilimcilerin ve sara hastalığı uzmanlarının, bu hastalıkla ilgili az malumata sahip olmalarıdır. Sözü edilen hastalığın yirmi kadar farklı sebebi vardır ve değişik kriz nöbetleriyle kendisini göstermektedir. Olayların % 70’inde (beynin herhangi bir bölgesindeki) kaynak bilinse bile, bu nöbetlerin niçin meydana geldiği açıklanamamaktadır.

Herkes bu hastalık hakkında konuşmak yahut “açıklığa kavuşturmak” yerine, meselenin üzerine usulca perde çekmeyi tercih etmektedir. Çoğu zaman da yanlış olarak, bu hastalık bir akıl hastalığı gibi kabul edilmektedir. Bazen de, hastanın vicdanını rahatlatmak maksadıyla, bazı “dahi” kişilerin de (Sezar, Flaubert, Dostoyevski gibi) bu rahatsızlığa yakalandıkları hatırlatılır ve sonra da başka şeylerden bahsedilir. Halbuki, bu hastalık insanların hayat tarzını bozmakta ve korkutmaktadır. Birçok hasta için ise, kendine güven kaybına yol açmaktadır.

Peki, sara hastalığı hakkında ilmi olarak ne biliyoruz?

Bu, ömür boyu süren bir hastalıktır; sebebini bilmediğimiz bir şekilde kimi sara hastalan yılda sadece üç nöbet geçirirken kimi hastalar da günde yüz nöbet geçirmektedir! Bu nöbetlerin büyük çoğunluğu iyi huylu olup, beynin bir bölgesinin (lokalize sara hastalığı) hasarından veya çalışma bozukluğundan ileri gelmektedir (Resim 1). Epileptojen (sara üreten) denilen bu bölgelerin ameliyatı çok nadir yapılabilmektedir; çünkü ya erişilemeyecek durumdadırlar veya felç gibi, çok daha önemli sakıncalara yol açmadan, cerrahın bu bölgelere dokunamamasındandır. Beyin normal çalışırken, bu bölgelerde ortaya çıkan kısa süreli elektrik düzensizlikleri veya “kısa devreler” türünden akım boşalmaları, sara nöbetlerini başlatmakta ve bunları önceden tahmin etmek de henüz imkansız görülmektedir. Vücut ile beyin arasındaki uyumun geçici bir süre için bozulmasından kaynaklanan kesintisiz nöbetleri hastalar genellikle nöbetin gelişinden hemen önce bir ikaz işareti ile haberdar olurlar. Bu da genel bir özellik olarak, “acayip bir tat”, “kötü bir his” ve bir karıncalanma hissi ile kendisini gösteren “esinti” hissidir.

Güçlükle Tanımlanabilen Beyin Yaraları

1999senesinde, sara hastalığı hakkında ilmi olarak söylenebileceklerin hepsi işte bu kadar. Aslında ne kadar da az! Deneylere dayanarak, hastalığın belirtileri ve çeşitli tezahürlerinin, nöbetlerin gözlemlenmesi sayesinde, sara hastalığı uzmanları dört sınıf ve üç sebebe bağlı 20’den fazla sara nöbeti tipi bulunduğunu müşahede etmişlerdir. Bu durumda bir tek sara hastalığı değil, birçok sara hastalığının mevcut olduğunu söyleyebiliriz.

Bu nöbetlerin ancak % 30’u kaynağı bilinen nöbetler olup, beynin yaralanmalarına bağlıdır. En sık karşılaşılan sebepler ise kafatası yaralanmaları, beyin urları, beyin kanamaları, kurşun zehirlenmesi veya alkolizm; menenjit, beyin iltihabı (virüsten kaynaklanan), difteri ve daha nadir görülen, kabakulak, kızamık ve diğer çocuk hastalıklarıdır.

Sara nöbetleri kısmi ve genel nöbet olarak iki bölüme ayrılabilir. Kısmi nöbetler, beynin özel bir bölümünden kaynaklanmakta ve bir kolun ya da bir bacağın adale sarsıntısı, dudakların gelişigüzel birbirine çarpması gibi fiziki davranışlarla ortaya çıkmaktadır. Bu nöbetler birkaç dakikadan başlayıp uzun süre devam edebilirler. Sertlik durumlarına göre, hastanın tepkisi vücudun sadece bir kısmında (basit kısmi nöbet) ya da aynı anda birçok kısmında görülebilir ve şuur kaybına (tam kısmi nöbet) yol açabilir. Genel nöbetler, beynin iki yanına yayılmış olanları ihtiva eder ve çoğu zaman şuur kaybına yol açan feci çırpınmalara sebep olur. Sara hastalarının % 39’u genel nöbetlerden muzdarip olurlar.

Kurtulmak İçin Dört Molekül Nöbetlerin birçok kategoride sınıflandırılması yapılabilir:

– Güç kaybından kaynaklanan nöbetler: Bunlar genellikle bacaklardaki adale gücünün ani, geçici kaybı sonucu insanın düşmesi ile kendilerini gösterir.

– Dalgınlık nöbetleri: Bunlar fark edilmesi zor olan ve çok kısa süren, birkaç saniyelik şuur kaybına yol açan nöbetlerdir. Çocukluk döneminde daha fazla görülebilirse de yetişkinlerde de ortaya çıkabilir.

– Kas çarpıntısı nöbetleri: Bu nöbetlerden muzdarip kişiler, yaklaşık bir dakika süren kas sarsılmaları hissederler.

– Kas kasılması-bölünme nöbetleri: Bunlar, bütün vücudun sertleşmesi sonrası kas sarsılmaları ve kasılmalarının ortaya çıkmasıyla kendisini gösteren nöbetlerdir. Bu nöbetlerin kurbanları şuurlarını kaybedebilir ve idrarlarını kontrol edemeyebilirler.

Bu sıralama, sara hastalığının hastanın hayatına yasaklayıcı sınırlar getiren ve sakat bırakabilen bir rahatsızlık olduğunu gösterir. Nöbet tehlikesine karşı kullanılan ilaçların yan tesirleri, hastaların fiziki, ruhi ve içtimai huzuru üzerinde ağır bir yük oluşturur. Nöbetlerini kontrol altına alamayan hastalar, okula gitmekte, sürücü ehliyeti almakta ve iş sahibi olmakta zorluk çekerler. Başkalarına karşı bir bağımlılık duygusu geliştirirler ve kendilerine olan itimatlarını sık sık kaybederler.

Bu hastaların aileleri belirsizlik içinde yaşarlar; zira, bu hastalarda açıklanamayan ani ölüm, kaza sonucu ölüm ve intiharla ölüm riski, normal insanlardaki ortalamanın üstünde bir durum arz eder. Bu kadar çok çeşitli nöbetleri olan bu hastalığa karşı mücadele etmek için tamamen de çaresiz değiliz. Bazı tip vakalara çok iyi gelen ilaçlar mevcuttur. Bu ilaçların neyin üzerinde ve nasıl tesirli olduğunu, her zaman iyi bilemiyoruz. Temelde, bir araya getirdikleri dört molekül ile sınırlanabilirler. Bunlar, carbamazepin, valpro-at, phenytoin, pheno-barbitol molekülleridir. Fakat, bu ilaçlar bazı sara türlerine karşı tesirli değildir. Ayrıca, bir ömür boyu alınacak olan bu ilaç listesi, nöbetlerin sebeplerini değil, belirtilerini giderir.

Son olarak, halihazırdaki tıbbi uygulama, arzu edilmeyen sonuçları en aza indirmek ve tedavinin gittikçe artan bir şekilde tesirini azaltan, alışkanlık tehlikesini sınırlamaktan ibarettir. Söz konusu arzu edilmeyen sonuçlar; beynin yavaşlaması, uyuşukluk hatta uyuklama durumu, dikkatini toplama zorlukları gibi hususlardır.

Hiçbir Tehlike Yok

Böyle kara bir tablo karşısında, yüz yıldan beri ilk defa, sara hastalığının tedavisinde yeni bir yaklaşımın haberi ümit ışığı doğurdu. Amerikan Cyberonics şirketinin sunduğu bu nevro-sibernetik protez (NCP) sisteminin, tedaviye cevap vermeyen sara türlerinde bile tesirli olduğu ispatlanmıştır. Hiç bir derdi devasız bırakmayan kudreti sonsuz Rabbimiz bu sefer de ilim adamlarına bir cihazı icat imkanı vermiştir.

Klinik devre öncesi on yıldan fazla bir süredir yapılan araştırma ve incelemeler sonucu ortaya koyulan bu cihaz, ilk önce Avrupa Birliği, sonra da ünlü ve sert kuralları bulunan Amerikan Gıda ve İlaç Kurulu tarafından tasdiklenmiştir.

NCP sisteminin ilk kuruluşu 1988 yılında oldu. O zamandan beri 24 değişik ülkeden 1.000’den fazla sara hastası bu sisteme girdi. Bu sistemi kullanan hastaların yarısında sara nöbetlerinde % 20’lik ani bir düşüş görülürken, on sekiz aylık bir süre sonrasında % 50’den fazla bir nöbet azalması tespit edilmiştir.

Ayrıca, idrak ile ilgili davranışlara veya hissiyata dair arzu edilmeyen tesirleri bulunmamakta ve sara hastalığına karşı kullanılan ilaçların herhangi bir zehirleme tehlikesinden de uzaktır. Bu sistemin zamanla azalmayan tesir özelliği de mevcuttur.

Basit ve Tehlikesiz Yerleştirme

Vagus sinirinin uyarılmasına dayanan tedavi, her beş dakikada bir elektrik akımı yayımından oluşmaktadır. Bu yayım 1,25-2,5 miliamper yoğunluğunda, 30 hertz frekansında ve 50 nanoseconde (1 nanoseconde = 10^9 saniye) süresindedir. Bu cihazın vücuda yerleştirilmesi son derece kolaydır. 55 gram ağırlığında ve küçük bir cep saati ebadında bir jeneratörden ibaret olan aleti, vücuda yerleştirebilmek için iki neşter darbesi yeterlidir. Biri kürek kemiği hizasında jeneratörü ve pilini yerleştirmek üzere, diğeri vagus siniri üzerine e/ektrot/an yerleştirmek için boynun sol tarafına küçük bir kesik atılır (Resim 2). Cerrahın gerçekleştireceği bir “geçit açma” işlemi elektrotları pile bağlama imkanı verir.

Peki niçin vagus siniri? Çünkü, beyin ile iç organlar arasındaki faaliyetleri, en kuvvetli bir şekilde denetlemekle vazifelendirilmiş olan, bu sinirdir. Bu, hem hareket ettirici hem de duyu alıcı olarak iş gören bir karma sinirdir. Söz konusu sinir esas olarak % 85 oranında yaygın -yani vücudun alt kısmından üst kısmına bilgileri nakleden tellerden müteşekkildir. Bu teller, merkezi sinir sisteminin ortasında etrafa geniş bir şekilde dağıtılmış durumdadır. Akciğerlere, kalbe, ana atar damara, bağırsağa, vs… bağlıdır. Beyin sapındaki yapılara bilgileri naklederler. Bu yapılar, sara nöbeti boşalmalarını meydana getirmekteki kapasiteleri ile tanınmaktadır.

Vagus sinirinin yaygın telleri sayesinde sara nöbetlerini oluşturan bölgeler üzerinde etki göstererek beyin faaliyetinin değiştirilmesinin başarılması, önleyici bir tedavi niteliği arzetmektedir. Sara nöbetlerinin temelindeki ani elektrik boşalmalarını gereksiz kılmak suretiyle beynin elektrik faaliyeti değiştirilebilmektedir.

Bu yeni tedavinin maliyeti, 50 bin franklık peşin bir maliyetin yanı sıra, her beş yılda bir pilin değiştirilmesi mecburiyetini getiriyor. Bu ise, geleneksel ilaçlarla tedavinin masrafına aşağı yukarı denk düşmektedir. Fakat bu sistemin, diğer ilaçlar gibi hastaya zarar verici yan tesirleri yoktur.

Beyin gibi en hayati organımızla ilgili bu tip hastalıklar eskiden insanı aciz bırakan bir karakterde iken, zamanla geliştirilen bu tedavi metotları sayesinde acılı aileler ve kırık gönüller bu hastalıkla olan imtihanlarını inşaallah bundan sonra daha kolay geçirecekler gibi görünüyor. Allah’ın yarattığı en eşsiz sanat eserlerinden biri olan insan beyninin sırlarına, yine onun verdiği ilimle daha derinliğine nüfuz edebilirsek, hem daha başka hastalıkların çaresini bulabilir, hem de maddi yapısı ile %90’ı su olan pelte şeklindeki beynimizin nasıl eşsiz bir sanat eseri olduğunu, yine beynimizle, daha iyi idrak edebiliriz.”



Profesör Doktor Ahmet Maranki, Epilepsi ( Sara Hastalığı) için tamamen doğal, bitkisel çözüm önerileri verdi

Epilepsi Sara Hastalığı , beyin yollarını tıkayan ani ve anormal deşarj durumlarıdır. Sara

* Mavi çarkıfelek otunu kaynatın ve kaliteli, katkısız bal kullanarak tatlandırıp için.
* Nergis çiçeği kokusu sara hastalığına iyi gelir.
* Yulaf kaynatarak içmek sara nöbetlerine faydalıdır. İçerisine kediotu da ilave edebilirsiniz.
* Kantaron çiçeği ile kaliteli, katkısız bal karıştırılarak macun haline getirilir ve tüketilir. Bu karışım sara köpüğüne iyi gelmektedir.
* Çınar kabuğunu kaynatın ve kaliteli, katkısız bal kullanarak tatlandırıp için.



Nun. Wal qalami wama yasturun. (The Pen: 1)

Allah fogives the one who writes Bismillahir Rahmanir Rahim in a fine manner while glorifying Him. (Hadith Sharif)

Take record of knowledge with books. (Fayd al Qadir 530/4) and in another narration: Take record of knowledge by writing. (Ramuz al Ahadith 4165)

Take care of writing well. For it is one of the keys of sustenance. (Ruh al Bayan, Volume 7, 314)





İlim bir avdır, yazmak onun bağıdır.

(Ruh al Bayan 473/10)

Kayıt olmayan hikmet kayıp olur. (Fazilet Takvimi 1998)

Yazı ilmin yarısıdır. Yazısız alim yarım alimdir.




Bazi kisilerin dogru Namaz kilmakdan haberleri yokdur. Onlari uyarmak, gorevimi yerine getirmek ve kendi vicdanimla barisda olmak icin asagidakileri geregi icin arz ederim.

Hakikat Kitabevi Yayinlari No:10, Namaz Kitabi, Hasan Yavas’dan alintilar.

Namazin icindeki farzlarina Rukn denir. Hepsi  besdir:

1) Kiyam

Kiyam, ayakda durmak demekdir.

2) Kiraet

…Imamin ayni namazlarin, ayni rek’atlerinde, ayni ayetleri okumagi adet edinmesi mekruhtur.

3) Ruku

… Ruku’da erkekler parmaklarini acip, dizlerin ustune koyar, sirtini ve basini duz tutarlar.

Ruku’da en az uc def’a “Subhane Rabbiyel Azim” denir.

4) Secde

… Secdede, ayak parmaklarini bukerek uclarini kibleye cevirmek sunnetdir.

5) Ka’de-i Ahire

… Sag ayagi dik tutar. Bunun parmaklari yere deger. Parmaklarinin ucu kibleye karsi biraz bukulmus olur. Boyle oturmak sunnetdir.



Ben cesitli insanlar gordum ki; kendilerini bir nevi ‘Mehdi’ biliyorlardi ve ‘Mehdi’ olacagim diyorlardi. Bu zatlar yalanci ve aldatici degiller, belki aldaniyorlar; gorduklerini hakikat zannediyorlar. Nasil Esam-i ilahinin cilveleri, Ars-i A’zam dairesinden ta bir zerreye kadar tecelli ediyorsa, o Esmaya mazhariyette de o nisbette farklilik gosterir. Aynen bunun gibi, mazhariyet-i esmadan ibaret olan meratib-i velayet dahi oyle mutefavittir. O iltibasin en muhim sebebi sudur:

Mkamat-i evliyadan bazi makamlarda Mehdi vazifesinin hususiyeti bulundugu ve kutb-u a’zama has bir nisbeti gorundugu ve Hazret-i Hizir’in bir munasebet-i hassasi oldugu gibi, bazi mesahirle munasebetdar bazi makamat vardir. Hatta o makamlara ‘Makam-i Hizir’, ‘Makam-i Uveys’, ‘Makam-i Mehdiyet’ tabiri kullanilir.

Iste bu sirra binaen, o makama ve o makamin cuz’i bir numunesi veya bir golgesine girenler, kendilerini o makamla has munasebatdar meshur zatlar zannediyorlar. (Bu durumda) o kimse kendisini Hizir telakki eder veya Mehdi itikad eder veya kutb-u a’zam tahayyul eder. Eger o kimsenin mevki ve makam hirsi yoksa, bulundugu hale mahkum olmaz, zamanla bu durumdan kurtulur. Onun ileri derecedeki soz ve davalari satahat sayilir. (Bunlari manevi sarhosluk icinde soyledigi icin) onunla belki mes’ul olmaz. Eger enaniyeti perde ardinda makam ve mevki sevgisine muteveccih ise, o zat enaniyetine maglup olup, sukru birakip fahre girse, fahrinden gitgide gurura sukut eder. Bu durumda, ya divanelik derecesine iner veya tarik-i haktan sapar. Cunku, buyuk evliyayi kendi gibi dusunur, haklarinda husn-u zanni kirilir. Zira nefs ne kadar magrur da olsa, kendisi, kendi kusurunu terkeder. O buyukleri de kendisine kiyas edip, kusurlu tevehhum eder. Hatta, Enbiyalar hakkinda da hurmeti noksanlasir.

Iste bu hale giriftar olanlara, mizan-i seriati elde tutmak, usulu’d-din ulemasinin dusturlarini kendine olcu itihaz etmek ve Imam Gazali, Imam Rabbani gibi muhakkikin-i evliyanin talimatlarini rehber etmek gerekir.

Bediuzzaman Said Nursi, Mektubat, 419



Five Minarets at New York – Dejjal

Awful plot and shoddy messages. I give it 5/10…





ISTANBUL — More than eight decades ago, Ertugrul Osman, an heir to the Ottoman throne, was unceremoniously thrown out of Turkey with his family. He lived to be 97, spending most of his years in a modest Manhattan apartment above a bakery.

But in September, at his funeral in the garden of the majestic Sultanahmet Mosque here, thousands of mourners came to pay their respects, including government officials and celebrities. Some even kissed the hands of surviving dynasty members, who appeared shocked at the adulation.

The show of reverence for the man who might have been sultan, historians said, was a seminal moment in the rehabilitation of the Ottoman Empire, long demonized by some in the modern, secular Turkish Republic created by Mustafa Kemal Ataturk in 1923. During Ataturk’s rule, the empire was remembered mainly for its decadence and its humiliating defeat and partition by the Allied armies in World War I.

Mr. Osman’s send-off was just the latest manifestation of what sociologists call “Ottomania,” a harking back to an era marked by conquest and cultural splendor during which sultans ruled an empire stretching from the Balkans to the Indian Ocean and claimed the spiritual leadership of the Muslim world.

The longing for those glory years — by religious Muslims and secularists alike — partly reflects Turks’ frustration with a European Union that seems ill disposed to accept them as members. And in a country where the tension between religion and secularism is never far from the surface, members of the new governing class of religious Muslims have seized upon nostalgia for the Ottoman Empire as a way to challenge the pro-Western elite that emerged during Ataturk’s rule, and to help forge a national identity of Turkey as an aspiring regional leader.

“Turks are attracted to the heroism and the glory of the Ottoman period because it belongs to them,” said the director of Topkapi Palace, Ilber Ortayli, who, as the keeper of the sumptuous residence where Ottoman sultans lived for 400 years, is also a zealous unofficial gatekeeper of the country’s Ottoman legacy. “The sultans hold a place in the popular consciousness like Douglas MacArthur or General Patton have for Americans.”

The current vogue of all things Ottoman, from the proliferation of historical docudramas to the popularity of porcelain ashtrays adorned with half-naked harem women, is sometimes manifesting itself in ways that would surely have made a real sultan blanch.

During Ramadan, Burger King offered a special sultan menu featuring dishes popular in the Ottoman years. In the television commercial promoting the meal, a turbaned Janissary — a member of an elite group of Ottoman soldiers known for their warrior spirit — exhorts viewers not to “leave any burgers standing.”

Ottomania has also infected the nation’s youth; 20-somethings at hip dance clubs here wear T-shirts emblazoned with slogans like “The Empire Strikes Back” or “Terrible Turks” — the latter turning the taunt Europeans once used against their Ottoman invaders into a defiant symbol of self-affirmation.

Kerim Sarc, 42, the owner of Ottoman Empire T-Shirts and the scion of an illustrious Ottoman family, believes that the newfound fondness for a mighty empire that lasted 600 years and once reached the gates of Vienna is linked to the long struggle for membership in the European Union. The bloc has imposed tough conditions on Turkey, including asking it to compromise in its longstanding dispute over Cyprus.

“We Turks are tired of being treated in Europe like poor, backward peasants,” he said.

The Ottoman renaissance is equally prevalent in the nation’s highest political circles, where the Muslim-inspired Justice and Development Party government has been aggressively courting former Ottoman colonies, including Iraq and Syria, in at least a partial reorientation of foreign policy toward the east that Turkish analysts have labeled as “Neo-Ottoman.”

That shift has alarmed officials in Europe and Washington, and Prime Minister Recep Tayyip Erdogan is expected to reassure President Obama when he meets him at the White House on Monday that Turkey has not abandoned its Western course.

It is a sign of the Ottoman Empire’s new hold on the popular imagination that in January when Mr. Erdogan publicly rebuked the Israeli president, Shimon Peres, over the war in Gaza, at a debate at Davos, Switzerland, he was greeted enthusiastically by his supporters back in Turkey with the chant, “Our fatih is back!” The allusion was to Fatih — or conqueror — Sultan Mehmet II, the towering sultan who at age 21 conquered Constantinople, now Istanbul, in 1453.

Colleagues said Mr. Erdogan proudly displays an original decree in his office by Sultan Mehmet II granting autonomy to religious minorities within the empire.

“The Ottoman Empire conquered two-thirds of the world but did not force anyone to change their language or religion at a time when minorities elsewhere were being oppressed,” said Egeman Bagis, the minister for European Union affairs. “Turks can be proud of that legacy.”

Pelin Batu, co-host of a popular television history program, argued that the glorification of the Ottoman era by a government with roots in political Islam reflected a revolt against the secular cultural revolution undertaken by Ataturk, who outlawed the wearing of Islamic head scarves in state institutions and abolished the Ottoman-era caliphate, the spiritual head of Sunni Islam.

“Ottomania is a form of Islamic empowerment for a new Muslim religious bourgeoisie who are reacting against Ataturk’s attempt to relegate religion and Islam to the sidelines,” she said.

In a society struggling with its identity, not everyone welcomes the phenomenon.

Some critics accuse its proponents of glossing over the empire’s decline and of glorifying an anachronistic system that, at the very least, was mired in corruption and infighting in its later years. The massacre of Ottoman Armenians between 1915 and 1918 stands as a particular dark spot in the history of the empire.

“The religious Muslims now in power are trying to feed the Turkish people an Ottoman poison,” said Sada Kural, 45, a housewife and staunch supporter of Ataturk’s vision for the country. “The Ottoman era wasn’t a good period; we were the sick man of Europe, rights were suppressed and women only got the vote after Ataturk came to power.”

While some bemoan what they consider the crude commercialization of a nation’s history, others, like Cenan Sarc, 97, who was 10 years old at the time of the empire’s collapse in 1922 and is the descendant of an Ottoman pasha, cautioned against idealizing an era of dictatorship.

Mrs. Sarc recalled her idyllic childhood in an old Ottoman mansion on the Bosporus, a poetic time, she said, when fathers ruled, mothers stayed at home and Islam held sway. But, she insisted, “we can never go back to that time.” Ertugrul Osman, the Ottoman heir who was the grandson of Sultan Abdul Hamid II, had himself accepted obscurity. When he visited Turkey in 1992, for the first time in 53 years, and went to see the 285-room Dolmabahce Palace, which had been his grandfather’s home, he insisted on joining a public tour group.

Asked frequently if he dreamed about restoring the empire, he always emphatically answered no. “Democracy,” he said, “works well in Turkey.”

[from www.joelstrumpet.com/?p=2355]

« Previous PageNext Page »